Bodalski – rodzina i historia

Bronisława Bodalska z d.Siczek

13 08 1896 Wolanów – 23 05 1988 Warszawa.
Córka Szymona i Marianny Żardeckiej.
Zawód: handlowiec.
Wyszła za mąż za Maurycego Bodalskiego.
Miała jedyną córkę, Barbarę.

Niektóre daty

13 08 1896 – urodzona w Wolanowie.

29 04 1920 – wyszła za mąż za Maurycego Bodalskiego.

1921 – przeprowadział się do Warszawy.

Wrzesień 1939 r. – pracuje jako pielęgniarka-wolontariuszka w Szpitalu św. Rocha.

1939-1944 – na skutek okoliczności wojennych rozpoczyna pracę w handlu.

1945 – powrót do Radomia.

1965 – śmierć ukochanej siostry, Reginy.

1969 – śmierć jej męża.

ok. 1970 – przejście na emeryturę i powrót do Warszawy, by zamieszkać z rodziną córki.

23 05 1988 – śmierć w Warszawie.

Jej mąż, Maurycy

Strona jest mu poświęcona.

Oni byli dziwną parą. Przez rok po ślubie mowili sobie na «Pan», «Pani». Pod tym samym dachem mieszkali ale tak naprawdę nie razem, nie dzielili się swoim życiem. Różne zainteresowania? Inne czasy?

Życie osobiste

Jej poświęcenie dla rodziny

Życie Bronisławy jest w całości poświęcone rodzinie. Zawsze gotowa do pomocy, zawsze gotowa podzielic sie. Nie przeszkodziło jej to w prowadzeniu działalności zawodowej 6 dni w tygodniu. Co więcej, niedziela nie była przeznaczona na odpoczynek, to nie był jej styl, ale na zabranie walizek z przygotowanymi wczesniej smakolykami i, pociągiem, z przesiadką, która nie była wcale wygodna z fizycznego punktu widzenia, na dołączenie do córki i wnuczek w Warszawie. Potem 1,5 km na piechotę od stacji… co tydzień.

Po śmierci męża znalazła schronienie i miłość w domu swojej córki, gdzie przeprowadziła się w 1970 roku. Zawsze bardzo przydatna, obecna wszędzie: kuchnia, ogród, szycie, wnuki, prawnuki, tak wiele mniej lub bardziej niewdzięcznych zadań, które wykonywała z miłością.

Bardzo aktywna aż do ostatnich dni. Zmarła w domu, bardzo chora, czekając na powrót swojej ukochanej córki z Francji.

Jej oddanie chwalebnym sprawom

Ważny moment w jego życiu, który świadczy o jej charakterze, a także naznacza ją na całe życie: praca we wrześniu 1939 roku jako pielęgniarka wolontariuszka w Szpitalu św. Rocha, który znajdował się w sąsiedztwie Krakowskiego Przedmieścia 28. Szła tam wraz z córką, aby opiekować się żołnierzami rannymi w okresie obrony Warszawy.

Później, w czasie okupacji, karmiła żydowską dziewczynkę, która ukrywała się w piwnicy budynku, w którym mieszkała. Było to bardzo niebezpieczne, biorąc pod uwagę lokalizację budynku: naprzeciwko siedziby gestapo, z restauracją na parterze zarezerwowaną dla Niemców.

Strony poświęcone tej gałęzi rodziny są w przygotowaniu. Tymczasem małe podsumowanie:

Jej ojciec, Szymon, jest prawdopodobnie urzędnikiem państwowym: dozorcą w ratuszu. Urodził się około 1852 roku w Siczkach (ok. Jedlni).
Przy okazji: z tego samego miejsca, Siczek, pochodzi biskup Stefan Siczek (1937-2012), później mianowany honorowym obywatelem Jedlni-Letniska (znów przypadek). Czy jest jakiś związek rodzinny? .
Szymon jest synem Mateusza, urodzonego 13 09 1834 roku w Kozłowie i Salomei Zagórskiej.
Mateusz był synem Joachima, urodzonego około 1806 roku, chłopa z Kozłowa, żonatego z Karoliną Lipką, urodzonej 3 listopada 1810 roku (1808?).

Matka Bronisławy, Marianna Żardecka, córka Jakuba Zardeckiego, urodzonego ok. 1820 r., mieszczanina, który mieszkał w Białobrzegach i Teofili Oktabowicz, urodzonej ok. 1830 r.

Małżeństwo miało miejsce 31 01 1882 roku w Białobrzegach. (akt małżeństwa nr 6)
Bronisława oraz jej siostry i brat urodzili się z drugiego małżeństwa ojca, wdowca po Helenie Banasikowskiej.

Bronisława Siczek miała jednego brata i dwie siostry:

1 Piotr, urodzony 07 11 1889. Oficer. Zginął przed wojna lub w czasie wojny 39-45.

2 Marianna Stanisława Kwitniewska, ur. 16 04 1892 r. w Wolanowie, żona Edwarda Kwitniewskiego, mieszkająca w Radomiu przy ulicy Wałowej. Używała imienia Stanisława. Nie mieli dzieci, ale opiekowali się córką rodziny znajomej, Janiną, sierotą uratowaną z pożaru. Janina Swięch mieszkała w Gdańsku, miała syna Andrzeja, inżyniera i córkę Małgorzatę.

3 Regina, urodzona w 1901 roku w Białobrzegach. Przed wojną mieszkała w Kozłowszczyźnie (dziś Białoruś), gdzie prowadziła sklep alkoholowy.
W czasie wojny przebywała w obozie pracy w Niemczech.
Po 1945 r. mieszkała z Bronisławą i Maurycym Bodalskimi w Radomiu, prowadziła też wraz z Bronisławą sklep z ubraniami dla dzieci.
Znak szczegolny: kochała zwierzęta. Ponieważ nie mogła ich mieć w domu, przywoziła je do swojej siostrzenicy w Dąbrowce. To samo dotyczy roślin – jak tylko znalazła coś niezwykłego, sadziła to w ogrodzie swojej siostrzenicy. Traktowala swoją siostrzenicę jak córkę.
Oddała też całą swoją miłość wnuczkom swojej siostry Bronisławy. Łatwo ją było uwieść na zakup takiej czy innej zabawki. To była jej przyjemność, by zadowolić dzieci.

Życie zawodowe

W czasie okupacji niemieckiej odkryła swój talent: handlowała, by zapewnić przetrwanie swojej rodzinie. Rzeczywiście, jezdzi do Radomia, żeby kupić brakujące w Warszawie artykuły. Odsprzedaż zapewnia minimum egzystencji.

W styczniu 1945 roku, po stracie wszystkiego w Powstaniu Warszawskim, dosłownie wszystkiego, osiedla się w Radomiu z mężem, siostrą, córką, zięciem i dwiema wnuczkami.
Kontynuuje handel. Wkrótce będzie miała sklep z ubraniami dla dzieci. Praktyczność i zdrowy rozsądek obligują, ma już dwie wnuczki i może będzie miała więcej. Ona też kochała dzieci.

Zbyt hojna, zbyt naiwna, ufna z łatwością, po śmierci siostry i po przejściu na emeryturę nadal miała sie znalezć całkowicie bez środków do życia.
W skorumpowanym kraju, Sprawiedliwość nie oddaje jej sprawiedliwości, Bronisława opuszcza Radom na zawsze.

Bronisława zawsze będzie zachęcała każdą inicjatywę, aby samodzielnie zarabiać pieniądze, tak cenną w kontekście komunistycznym. Potrafiła przekazać ten talent, myśl lub odwagę swoim potomkom.

Jej córka

Barbara Tietiajew

24 września 1922 r. w Warszawie – 07 lutego 1996 r. w Warszawie.
W młodości, w wieku 17 lat, doświadczyła wojny i jej okropności. 14 lutego 1942 r. w Warszawie
wyszła za mąż za Jerzego Tietiajewa (28 06 1919 Sluck, Rosja – 03 12 1993 Warszawa), szlachcica, syna Rzeczywistego Radcy Stanu (DSS), inżyniera budownictwa wodnego,
Mieli cztery córki.
Mieszkali w Warszawie.
Pracowała w edukacji narodowej jako sekretarka, potem jako księgowa.

Wielkie serce i wielka mądrość.

Więcej szczegółów na tej stronie.